A A A

ŻYWIENIE SUK CIĘŻARNYCH I KARMIĄCYCH

Suce i rozwijającym się płodom należy zapewnić odpowiednio zwiększoną ilość białka, składników mineralnych i witaminy D3. Dobrze jest dawkę mięsa uzupełnić w 10%'o gotowaną wątrobę wołową, potęgującą mleczność. Dawka mięsa lub ryb powinna 'wynosić od 400 do 600 gramów dziennie. W okresie przygoto- wawczym do rozpłodu i w pierwszej połowie ciąży należy prowa- dzić żywienie ilościowo normalne, natomiast urozmaicone. Po- siłki powinny być podawane dwukrotnie w ciągu dnia. W drugiej połowie ciąży zwiększamy ilość pokarmów białkowych (mięso, ser) z dodatkiem preparatów wapniowo-tosforowych w ilości 3 łyżeczki od herbaty dziennie oraz 4—5 kropli witaminy D3. Po- karm rozdzielamy na 3—4 porcje dziennie, dbając, by suczki nie przekarmić i nie zatuczyć. Nadmierne podawanie mleka w tym okresie może doprowadzić do biegunki i zapalenia sutek. Jeśli to nastąpi, ograniczamy ilość wody i mleka. Na kilka dni przed porodem (5—6) zmniejszamy dawkę mięsa o 1/3, a w to miejs- ce wprowadzamy gotowaną wątrobę. Zmniejszamy dawki mie- szanki do dwóch łyżeczek — w celu niedopuszczenia do zatwar- dzenia. Po porodzie*, jeśli suczka zjadła większą ilość łożysk, może wystąpić biegunka sprzyjająca odwodnieniu, a co za tym idzie zanikowi mleka. ADy tego uniknąć najlepiej sprzątać łożyska, po- . 51 ŻYWIENIE zwalając zjeść suce jedno lub dwa. W przypadku biegunki nale- ży podawać duże ilości herbaty zakropionej tylko mlekiem, roz- gotowany ryż na rosole, wyłącznie gotowane mięso oraz 3 razy dziennie po jednej pastylce węgla i po pół pastylki sulfaguanidi- num. Karmiącą suczkę odżywiamy intensywnie maksymalną ilością^ mięsa wg zestawienia wraz z mieszanką wapniowo-fosforową oraz witamina D3, zestawem surowych jarzyn i owoców, dużą ilością bawarki*i rzadkich zup na kościach. Doskonałą witamino- wą odżywką dla suk szczennych i karmiących jest preparat an- gielski Rhilips Yeast Products Ltd. London o nazwie Vetzyme Vi- tamin Rich Yeast.' W szóstym tygodniu karmienia, kiedy szcze- nięta jedzą już prawie wszystko, zaczynamy zmniejszać suce płyny i dawki mięsa do otrzymywanych normalnie. UWAGA. Dawki mięsa podane w zestawieniach oparte zostały na powszechnie stosowanych przez hodowle cocker spanieli na zachodzie Europy. Zrozumiałe jest, że w trudniejszych warun- kach ekonomicznych zastępuje się braki mięsa gotowanymi podrobami, odpadami z rzeźni, gotowanymi rybami (nie solony śledź, dorsz), krowim białym serem i mlekiem. Nie można jed- nak rąbić oszczędności na żywieniu szczeniąt w pierwszym roku życia oraz na sukach w ciąży i karmiących. Należy raczej zrezyg- nować z kupna szczeniaka i z rozrodu suczki niż hodować psy niedożywione, rachityczne, bez większej wartości. W hodowli rasowych psów nie chodzi o ich ilość, ale o jakość. 52 ŻYWIENIE Pielęgnacja szaty u cocker spaniela angielskiego nie jest trudna. jeśli dany pies odziedziczył autentycznie jedwabisty, zawsze przylegający włos, nigdy szorstki ani kędzierzawy i nie za obfity. Skąpy włos też jest niepożądany. W przypadku wadliwego gatu- nku włosa przygotowanie szaty psa jest Bardzo pracochłonne. Pamiętać należy, że do pięknego wyglądu szaty cocker spaniela należy również pielęgnacja „wewnętrzna" w postaci właściwego żywienia. Do rozczesywania włosa cockera stosuje się zestaw dwóch grzebieni metalowych, różniących się długością i rozstawem zę- bów. Rzadszy, o długości 3—4 cm, o rozstawie zębów około 3— 4 mm, przeznaczony jest do rozczesania psa z grubsza; gęś- ciejszy, o długości około 1,5—2 cm i rozstawie zębów około 0,5—1 mm, służy do dokładnego wyczesania podszerstka. Zęby obu grzebieni winny "być wykonane z prętów o przekroju okrą- głym, umożliwiającym wyczesywanie bez wyrywania zdrowego włosa (jak to ma miejsce przy stosowaniu grzebieni o zębach płaskich). Następnie potrzebna jest szczotka z twardego, natural- nego włosia (np. z dzika), nożyczki zwykłe i fryzjerskie do dega- żowania, gumowa zębata rękawica lub gumowe zgrzebło, na- parstki gumowe na kciuki i palce wskazujące oraz nożyk trymer- ski. Sprzęt fryzjerski dla psów produkowany w krajach zachod- nich jest bardzo kosztowny. W Polsce można kupić na wysta- 52 PIELĘGNACJA SZATY wach wyroby produkcji rodzimego rzemiosła, a w sklepach my- śliwskich bywają szczotki. Trymowanie cocker spaniela polega na wyskubywaniu paica- mi martwych, długich włosów nie wcześniej niż po ukończeniu sześciu miesięcy życia. Używanie ostrych narzędzi zamiast try- mowania powoduje zniszczenie szaty. Szczenięta trzy-pięcio- miesięczne porośnięte są obfitym włosem, który nazywamy podszerstkiem szczenięcym. Nie wolno tego podszerstka usu- wać siłą, gdyż jednocześnie zostanie zniszczony włos właściwy, dopiero wyrastający. Szczeniakowi można jedynie przyciąć włos na łapach oraz na ogonie. Pomiędzy szóstym a dwunastym mie- siącem życia podszerstek daje się lekko usuwać przez wyczesy- wanie bardzo gęstym metalowym grzebieniem. Dla ułatwienia sobie pracy można zastosować gumową rękawicę. Najwięcej podszerstka mają cockery maści czekoladowej i czarnej, nato- miast znacznie mniej — złote i kolorowe. Kiedy wyżej podanym sposobem zostanie usunięta większość martwego włosa, resztę można usuwać specjalnym nożykiem trymerskim. Sierść należy usuwać przez szereg kolejnych dni, aby nie zmęczyć i nie od- straszyć psa. Gdy po zrzuceniu szczenięcego włosa pokaże się prawidłowy, należy dalszą ciągłą pielęgnację przeprowadzać tyl- ko za pomocą metalowego, gęściejszego grzebienia i twardej szczotki z naturalnego włosia. Szatę przygotowuje się trzy do czterech razy w roku przez jej wymodelowanie i usuwanie martwego włosa trimmingiem, tj. wyskubywaniem. Aby z powodzeniem sprostać temu trudnemu zadaniu konieczne jest zapoznanie się z wymogami wzorca rasy dla poszczególnych partii ciała cocker spaniela angielskiego (rys. 10). .